Hogeschool voor Toegepaste Filosofie

Hogeschool voor Toegepaste Filosofie
18 oktober 2019 Taleswapper

In september 2019 ben ik begonnen aan een deeltijd HBO opleiding filosofie en burgerschap. Als ik dit binnen vier jaar met goed gevolg heb afgerond ben ik niet alleen heel wat wijzer, maar beschik ik ook over een tweedegraads lesbevoegdheid.

Om naast het eigen bedrijf, gezin en diverse nevenactiviteiten iedere donderdagavond en veel zaterdagochtenden naar college te gaan is een flinke belasting. Om over de pittige hoeveelheid huiswerk nog maar te zwijgen. Maar vanaf het eerste moment dat ik in de krappe collegebankjes schoof gingen mijn hersenen bloeien. Wat is het een genot om de visie van talloze invloedrijke denkers te bestuderen, en wat is het minstens zo fijn om met mijn klasgenoten te discussiëren en onze filosofische vaardigheden te vergroten.

De link naar mijn werk en levensovertuiging is gelukkig ook overduidelijk aanwezig. Een filosoof denkt natuurlijk niet alleen, maar praat, luistert en schrijft ook veel. Een filosoof weet door de juiste vragen ook anderen tot nadenken, wegen, heroverwegen en zelfreflectie aan te zetten. Waarmee de kans groot is dat er een beter verhaal ontstaat. Wat vervolgens, zo hopen we dan maar, tot beter handelen leidt.

Open, respectvolle, doordachte en doorvoelde gesprekken voeren waar je rijker uitkomt, dat is het fundament onder Taleswapper, het zit zelfs in de naam. En het is naar mijn overtuiging één van de belangrijkste middelen om onze (globale) samenleving op te schonen van vooroordelen, kortzichtigheid, ongenuanceerde en ongefundeerde meningen en meer van dat soort narigheid.

Om een goed gesprek te kunnen voeren is het handig om over verschillende gespreksvaardigheden te beschikken. Op de HTF krijg ik die volop aangereikt. We mogen ruim 800 pagina’s theorie en praktische vaardigheden doorwerken en oefenen op elkaar met psychologische, sociale, informatieve en filosofische gesprekken.

Wat rest is om dan ook de mensen te ontmoeten met wie je die hele goede gesprekken kunt voeren. Maar wanneer krijg je nou de kans om in gesprek te gaan met mensen van buiten jouw kringetje? Wanneer word je uitgedaagd om aan je ‘perspectivistische lenigheid‘ te werken? Niet als je alleen maar met ‘ons soort mensen’ omgaat. En gewoon iemand op straat uitnodigen voor een persoonlijk gesprek heeft ook nogal een drempel.

Zulke ontmoetingen moet je dus organiseren. En wel op een manier die niet moeilijk maar laagdrempelig is, niet kunstmatig maar redelijk naturel, en niet te spannend maar juist relaxt is. Ik ben op zoek naar dat soort initiatieven. Zelf bied ik ook wat aan; de 360 Stories cafés die ik af en toe organiseer brengen heel veel verschillende mensen samen, en door het spel te spelen gaat iedereen op een comfortabele manier de diepte in. Met de kookcursussen die ik geef gebeurt iets soortgelijks. En tijdens de week van de dialoog mag ik een Dialoogtafel begeleiden.

Graag maak ik mijn queeste van dit onderwerp: hoe faciliteer je mensen om zodanig met elkaar in gesprek te komen dat vooroordelen, stigmatisering, oppervlakkigheid, onverschilligheid en hatelijkheid worden verzacht of zelfs omgebogen naar begrip, empathie en vriendschap. En natuurlijk wil ik ook graag kennis maken met bestaande initiatieven en zien of ik daar ook iets in kan betekenen. Mijn groeiende pakket filosofische en communicatieve vaardigheden breng ik graag mee.

Ken je (internationale) initiatieven die mensen samenbrengen in gesprek? Laat het me svp weten via een e-mail. Alvast dank!

Bekend maakt bemind, maar dan moet je elkaar wel eerst in de ogen kunnen kijken.